Roodbroek Nieuws

(deze column is verschenen in Matchday, het nieuwe programmablad van Go Ahead Eagles)

Heel vaak kijk ik niet meer naar teletekstpagina 830. Ik kan het niet meer aanzien dat we zo laag staan en dat clubs als Almere City, Eindhoven en FC Oss boven ons bivakkeren. Maar als ik dan wel een keer kijk mis ik FC Haarlem. Ik had theoretisch gezien ook RBC kunnen missen, maar die club mis ik niet. Dat was geen echte voetbalclub. FC Haarlem wel. Het Roodblauwe shirt was bijvoorbeeld al een van de mooiste shirts van het Nederlandse betaalde voetbal. Het is jammer dat de stad Haarlem niet in de club geloofde. Een beetje stad laat haar club niet failliet gaan. En al helemaal niet tijdens het lopende seizoen.

Waarschijnlijk snapt niemand de eerste alinea van dit stukje. Voor velen is FC Haarlem alweer vergeten. De kans is ook groot dat ze er nog nooit zijn geweest. ‘Haarlem-uit’ was een uitje voor de diehards. Een reisje naar Haarlem was niet echt aantrekkelijk. Het uitvak was begroeid met mos en meer groen onkruid. Daar moet je een liefhebber voor zijn. Vaak waaide en regende het er ook, waardoor de temperatuur structureel laag was. Maar de interactie tussen de Red Blue Army en het uitvak vergoedde veel. Beide supportersgroepen lagen elkaar niet heel goed. Ik kwam er graag, Haarlem.

Het mooiste aan FC Haarlem, wat mij bijgebleven is, was de patatkraam achter één van de doelen. Een witte op wielen. Pure voetbalcultuur. Speciaal voor elke wedstrijd werd de kraam het stadion in en uitgereden. De rest van de week stond de kraam waarschijnlijk op markten, maar op toen nog zaterdagavonden was het smullen in het Haarlem Stadion. In samenvattingen was altijd goed te zien dat er groepjes supporters samenklonterden rondom de kraam. Echte snackliefhebbers letten op dat soort beelden. Het is een prachtig fenomeen. Een patatkraam midden in een stadion. Dat heb ik verder nergens gezien. Ik zou het wel weten. Mijn stoel op de IJsseltribune zou de hele wedstrijd leeg blijven. En mijn kleding zou na de negentigste minuten volop naar frituurvet ruiken. Lekker. Maar aan alles komt een eind en dus ook aan die bewuste patatkraam. Die kraam verdween eerder dan de club FC Haarlem zelf. Ik herinner me de emotionele beelden bij het televisieprogramma ‘Sportpaleis De Jong’, met presentator Wilfried de Jong. De eigenaar van de kraam met tranen in de ogen. Pure emotie.

Twee jaar geleden verdween FC Haarlem van het toneel. Vrijwel niemand heeft het nog over de club. Op internet is nog wel een site te vinden. Op De Roodbroek wordt de club in leven gehouden. Het is een digitaal monument ter nagedachtenis aan de roemrijke voetbalgeschiedenis van FC Haarlem. Naast de website brengen de initiatiefnemers van De Roodbroek ook een schitterend magazine uit, met veel oude verhalen en prachtige foto’s. De Roodbroek is nog het enige wat aan FC Haarlem doet herinneren. Dat is het enige wat de supporters nog hebben. Zij hebben hun vrijdagavond een nieuwe invulling moeten geven.

Ik kan het me niet voorstellen. Dat ik op vrijdagavonden niet meer naar mijn favoriete club kan kijken. Dat je grootste hobby afgepakt wordt. Een zwart gat noemen ze dat volgens mij. Niet even indrinken in de stad. Niet de gebruikelijke route door de Bierstraat. Geen mensen meer in de deuropening in de Vetkampstraat. Geen snack meer bij de Hamburgerkoning. Geen lange rijen meer voor de biertent. Geen koude voeten meer bij winterwedstrijden. Nooit meer kankeren over de instelling van de spelers. Nooit meer blij zijn met kleine succesjes.

Wij zijn de laatste tijd dan misschien niet zo succesvol. We hebben ons uitje nog wel. En daar gaat uiteindelijk om.

Haarlemse voetballegende Kick Smit geëerd met website en blad

Elk jaar tijdens november is Movember verantwoordelijk voor de wereldwijde groei van snorren op het gezicht van duizenden mannen. Het doel hiervan is het werven van fondsen en bewustzijn ten behoeve van de gezondheid van mannen en prostaatkanker in het bijzonder. De snorren van Movember verschenen voor het eerst in 2003 in Australië en vanaf dat moment werd het woord Movember, een samenvoeging van de woorden november en moustache, razendsnel verspreid over de aardbol.

Movember heeft momenteel campagnes lopen in Australië, Nieuw-Zeeland, het Verenigd Koninkrijk, Ierland, de Verenigde Staten, Canada, Zuid-Afrika, Finland, Nederland, België, Denemarken, Noorwegen en de Tsjechische Republiek. Movember kent over de hele wereld Mo Bros en Mo Sistas. Op 1 Movember starten mannen (Mo Bros) met een gladgeschoren gezicht om vervolgens de rest van de maand hun snor te laten groeien. Gesteund door de vrouwen in hun leven, de Mo Sistas, zamelen de Mo Bros van Movember geld in door sponsors te zoeken voor de groeiprestaties van hun snor.

Een geweldig initiatief in de ogen van de snorliefhebbers bij COPA, dat al een Moustache Dream Team en FC Moustache T-shirt in de collectie heeft. Daarom steunt COPA Movember en heeft het twee speciale COPA x Movember T-shirts ontworpen in samenwerking met twee prominente snordragende voetballers van weleer: Johan Derksen en Abe van den Ban, die furore maakten bij respectievelijk SC Cambuur, BV Veendam, HFC Haarlem en MVV (Johan Derksen) en HFC Haarlem (Abe van den Ban).